ЖҮРЕК
Емханада.
– Анашым, қазір сіз де кіріңізші уколға менімен бірге, – деді ұлым Олжас.
– Ұят қой, балам. Дәу жігітсің, кезекте тұрған басқа балалар да, мамалар да күлмесін саған деп жүрмін ғой.
– Укол деген жама-а-н ащы ғой. Ал сіз қасымда тұрсаңыз, дым ауырмас еді...
Ананың сүйген жері отқа күймейді, оқ та тимейді!
ЖЫЛЫЛЫҚ
– Түу, неге келе бересіңдер мұнда?! Мен мақала жазып отырмын ғой, көңілім қайта-қайта бөлініп кетіп жатыр. Бөлме көп қой осы үйде, сол жақта ойнаңдар. Не бар мұнда сендерге?!
– Ол бөлмелерде қызық емес, мұнда сіз бар, – деген Олжастың жауабы жүрегімді елжіретіп жіберді.
ТҮН
– Олжас, сен түнімен көрпеңді қайта-қайта ашып тастай бердің. Ылғи солайсың. Әне, енді мұрның пышылдап, ауырайын деп отырсың. Ал Шұғыла ше, бар-жоғы екі-ақ рет ашып тастады көрпесін, сен сияқты емес, тыныш ұйықтайды, – дедім.
– Анашым, сонда сіз не, мүлдем ұйықтамайсыз ба, түнімен Олжас екеумізге қара-а-ап отырасыз ба? – дегені Шұғыланың.
Иә, аналар ұйықтамайды.
АЛАҚАН
Ұлым даладан қара терге малшынып, шашының арасынан суы моншақтап кіріп келді. Футбол ойнапты. Су сұрады.
Аяғын, башпайларының арасына дейін салқын сумен жуып жатыр едім, «Ух, рақат-ай! Қолыңыз сондай жұмсақ!» – деді.
– Біздің маманың алақаны күшті-і ғой! – деп қостай кетті Шұғылам.
– Балам, менің ғана емес, барлық ананың алақаны жұмсақ болады, – дедім. Рас қой.